Öğrencilerin olağanüstü faiz artışı karşısında KYK borçlarını ödeyememesi son günlerin önemli gündemlerinden biri. Twitter-Facebook-İnstagram gibi sosyal medya araçları üzerinde kamuoyu tepkisinin artarak devam etmesiyle birlikte, öğrenciler banka borçlarının fotoğraflarını da paylaşarak yaşanan rezilliği ve kamusal müdahale boşluğunu gözler önüne serdi. Aynı şekilde gazeteler de KYK  borçlarının yanlış yapılandırılarak adeta eğitime balyoz gibi darbe vurduğunu, ekonomik kriz koşullarında öğrencilerin ne durumda bu borçları ödeyeceklerini kamuoyuna taşımaya başladı. Önce sosyal medya ve ardından gazete sütunlarına taşınan ‘KYK  krizi’, ne hikmetse siyasetçilerin bi haber olduğu ya da gündeme getirmekten imtina ile çekindikleri bi’ konu halini aldı.  Ne mutlu ki öncelikle ana muhalefet lideri Kılıçdaroğlu  ve TGB(Türkiye Gençlik Birliği) bu konuyu gündeme getirdi ve acilen çözüm üretilmesi konusunda kamuoyunu harekete geçirdi.

   Elbette, Devletin öğrencilere  para ve yurt desteği sağlaması öğrencilerin geleceği kurmaları adına önemli bir destek. Ancak ben dahil üniversitede okuduğumuz yıllarda yurtların sayısal olarak yetersiz olmasından dolayı herkesin bu haktan faydalanamamasını ve verilen paraların bir ayı geçirmek için hayli az olması gibi sorunlarla karşılaştık. Ve hala öğrenciler aynı sorunlardan muzdarip bir halde eğitimlerini tamamlamaya çalışıyor. O zaman arkadaşlarımızla bir araya geldiğimizde, devletin verdiği desteği neden karşılık bekleyerek verdiğini tartışır dururduk.  ‘Şimdi veriyor ama ilerde bunları söke söke alacak’ diyorduk. Hatta kimimiz burs alacak nitelikte olmamasına rağmen nasıl kredi değil de burs almaya başladığını söylediğinde, ‘bize niye çıkmadı’ diye hayıflanırdık. Aslında bu bir ayrıcalık değil, bir gereklilikti.  

   Aradan yıllar geçti ve mezun olduktan 2 sene sonra KYK  borcunu ödemeye başladım.  Aksak ödediğim için, banka ödemelerin düzensiz yatırılmasından ötürü borcu vergi dairesine aktarıyormuş.(!) Belli bir süre sonra vergi dairesine aktarılan borcumdan korkmaya dahi başladım. Çünkü KYK  borçlarını ödeyemediği için kimi insanlara haciz geldiğini duymuş ancak çok da önemsememiştim. Ta ki başıma gelene kadar. Bir gün borcumu ödemek için sisteme girdiğimde, iki taksidim gecikmiş olduğundan banka hesaplarımın hepsine ve tüm maaşıma el koyduklarını görünce yüreğim ağzıma geldi. Herhalde o günü hayatım boyunca unutabilir miyim, bilmiyorum...  Neyse ki kıyıda köşede birikmiş param olmasaydı hesaplarıma konulan blokeyi kaldırmam mümkün olmazdı. Elbette, KYK kredisi konusunda bunlar sadece benim çektiğim dertler. Ya iş bulamayıp, yıllardır erteleyenler, atanamayanlar? Peki, eğitimini devam ettirmek zorunda kalan ve yeniden burs alan öğrenciler ne yapsın? Herhalde ömürleri boyunca eğitim kredisini kapatmak için devlete borçlandırılacaklar! Eğitim için  yaşadıklarımıza ya da yaşayacaklarımıza değer miydi?

  Gönül ister ki, eşitlikten, adaletten, dinden, insanlıktan, sosyal devletten bahsedenler, bir ülkenin yapı taşı, kaldıracı, dinamiği olan eğitimi görsün ve gözetsin. O günler gelir mi, gelecek mi, yakın mı, bunu zaman gösterecek. Ancak şu bir gerçek ki Türkiye’de ücretsiz eğitim diye bir gerçek devlet okullarında dahi söz konusu değil.